Του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Ζούμε στην περίοδο της εορτής της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, (Πάσχα) και εορτάζουμε το γεγονός ότι ο Χριστός με τον θάνατό Του νίκησε τον θάνατον, την αμαρτία και τον διάβολο, σύμφωνα με την όλη παράδοση της Εκκλησίας μας. Ψάλλουμε αυτές τις ημέρες θριαμβευτικά: «Χριστός Ανέστη έκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Κατεπάτησε τον θάνατον και έδωσε την δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο με την Χάρη Του να νικήση τον πνευματικό θάνατο (τήν απομάκρυνσή του από τον Θεό) και τελικά και τον δεύτερο θάνατο με την ανάσταση των σωμάτων. Κατά τον Απόστολο Παύλο: «δεί γάρ αυτού βασιλεύειν άχρις ού αν θή πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού. έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄Κορ. ιε΄, 25-26). Επίσης κατήργησε τον διάβολο με την έννοια ότι κατά τον λόγο του Αποστόλου Παύλου «επεί ούν τα παιδία κεκοινώνηκε σαρκός και αίματος, και αυτός παραπλησίως μετέσχε των αυτών, ίνα διά του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τούτ᾿ έστι τον διάβολον και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου διά παντός του ζήν ένοχοι ήσαν δουλείας (Εβρ. Β΄, 14-15). Αυτό σημαίνει ότι μέσα στην Εκκλησία που είναι το πραγματικό Σώμα του Χριστού αγωνιζόμαστε, με την δύναμη του Χριστού, να νικήσουμε την αμαρτία και τα πάθη, να μεταμορφώσουμε τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος για να πορεύονται κατά φύσιν και προς το υπέρ φύσιν και να μετέχουμε από τώρα της ζωής του Χριστού και της Αναστάσεώς Του. Ο θάνατος ήταν αποτέλεσμα της αμαρτίας του Αδάμ με την συνδρομή και συμβολή του διαβόλου, και στην Εκκλησία, με την βοήθεια του Θεού κάνουμε αγώνα εναντίον και των τριών αυτών, ήτοι του διαβόλου, της αμαρτίας και του θανάτου. Παρά ταύτα υπάρχουν μερικοί σύγχρονοι θεολόγοι που ισχυρίζονται ότι ο θάνατος δεν είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, αλλά είναι μια φυσική κατάσταση, επειδή συνδέεται με την κτιστότητα της ανθρώπινης φύσης. Μια τέτοια διδασκαλία ανατρέπει όλη την θεολογία της Εκκλησίας για το προπατορικό αμάρτημα και ακόμη υπονομεύει όλο το έργο της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, και της ίδιας της Εκκλησίας. Αυτή η άποψη επαναφέρει κατά ένα τρόπο την αίρεση του Πελαγιανισμού, την οποία κατεδίκασε η Εκκλησία Συνοδικώς. Αυτό αναλύεται στο κείμενο που ακολουθεί με τίτλο: «Ο θάνατος ως μεταπτωτικό γεγονός και όχι της φύσεως».
