Του Χρήστου Βλαχογιάννη, πρώτου Προέδρου Επιτροπής Επιλογής μαθητών του Μουσικού Σχολείου Αγρινίου, εν έτει 1997 Ναι, το βρήκαμε κι ήταν …νύχτα, μα τι νύχτα; Φωτεινή, μαγική, πανέμορφη, απλή, ταπεινή, αλλά ουσιώδης, καρπός σοβαρής και υπεύθυνης δουλειάς, καρπός αγάπης μεταξύ δασκάλων και μαθητών, καρπός που τιμά και διαφημίζει τα μουσικά σχολεία και δη το Μουσικό Αγρινίου. Δεν θυμάμαι να έχω δει τόσο πλήρη παράσταση από κάθε άποψη του συγκεκριμένου σχολείου. Μετράει σχεδόν 30 χρόνια λειτουργίας, στελεχωμένο από άξιους συναδέλφους, μα σε τέτοια εξωστρέφεια δεν μας είχε συνηθίσει. Συναυλίες μουσικών ομάδων, ναι, μα τέτοιου πολυπληθούς και πλήρους συνόλου όχι. Την αφορμή έδωσε ο γλυκύτατος Έλληνας συνθέτης, Γιώργος Καζαντζής, στου οποίου το έργο ήταν αφιερωμένο το μουσικό βραδυνό τής 9ης Ιουνίου. Ο ιθύνων νους τής όλης ιδέας και της διοργάνωσης ταυτοχρόνως ήταν ο για χρόνια καλός μου συνεργάτης, Τάκης Φωλιάς, ένας αθόρυβος μουσικός, αλλά άνθρωπος ποιότητος και ουσίας, που κατάφερε και μάζεψε ένα τεράστιο μελισσολόι από μαθητές τού Σχολείου, από κάθε ομάδα οργάνων, μόχθησε, ενορχήστρωσε, διασκεύασε, οδήγησε, διηύθυνε με χαρακτηριστική κι εντυπωσιακή άνεση και σιγουριά το πολυσυλλεκτικό αυτό σύνολο, καταφέρνοντας δικαίως στο τέλος να συγκινήσει το διψασμένο κοινό, που γέμισε το «Ελληνίς» κι απόλαυσε μια παράσταση ουσίας και καλής ελληνικής μουσικής. Την ίδια συγκίνηση παρατήρησα στα μάτια τού τιμώμενου συνθέτη, ενός ήρεμου ανθρώπου, βαθειά ευαίσθητου, που με ταπεινότητα -που ξενίζει στις μέρες μας- έκατσε στο πιάνο να παίξει μαζί με τα παιδιά, να αλληλεπιδράσει μ’ αυτά, να τους μεταδώσει την συνθετική του φλόγα και να λάβει αντίδωρο το πηγαίο χαμόγελο και την χαρά τους, που έπαιξαν με τον συνθέτη κι έβγαλαν ασπροπρόσωπους τους δασκάλους τους. Μεγάλη τιμή γι’ αυτά, τεράστια θα έλεγα. Στις μέρες που βιώνουν, δεν τους δίνονται συχνά τέτοιες ενέσεις ποιότητος, ειλικρίνειας, ταπεινότητος αλλά και ενθουσιασμού πως κάτι σπουδαίο έκαναν, κι ας μην ξέρουν ακριβώς το μέγεθός του. Φτάνει που το αισθάνθηκαν, το έζησαν, φούσκωσε η ψυχούλα τους. Αυτός είναι ο ρόλος τού καλού δασκάλου. Να σκορπάει χαρά χωρίς θόρυβο, να δημιουργεί γόνιμο χωράφι, να δρέπει ευτυχισμένους καρπούς και να κοιμάται ήσυχος, σ’ ένα κατ’ ευφημισμό κόσμο (=στολίδι), που νοιάζεται μόνο για την εικόνα, παραβλέποντας, ακυρώνοντας και λοιδορώντας την ουσία. Ο Τάκης δεν ήταν μόνος του. Άξιοι συμπαραστάτες του ήταν οι συναδέλφισσές του, Κατερίνα Αθανασοπούλου και Βιβή Κανιούρη, με σημαντική δουλειά στην χορωδία «Cantare» του Σχολείου, κι ο Πέτρος Ντάνος, συνυπεύθυνος του Συνόλου Έντεχνης Μουσικής. Συνολική δουλειά αξιώσεων, που σίγουρα ζήλεψαν πολλοί απ’ το Σχολείο εκείνη την βραδυά κι ας μην το παραδεχτούν ποτέ. Πρότασή μου να σπεύσουν, αν θέλουν να μοιάσουν λίγο σε τέτοιες καλοστημένες και στην παραμικρή λεπτομέρεια παρουσίες. Δεν θα ξεχάσω να κάνω μνεία τών θαυμάσιων κειμένων, που προεισήγαγαν τα κομμάτια τής παράστασης, που αποκαλύπτουν έναν αθόρυβο (το ξαναλέω) Φωλιά, με πολλά χαρίσματα. Λόγια περιεκτικά, απολύτως στοχευμένα και εκτός των τετριμμένων βαρετών αναλύσεων παρομοίων παραστάσεων. Τρομερή εντύπωση μου έκαναν επίσης οι φωνές τών μονωδών-μαθητών. Όλες καλοβαλμένες, αποδόσεις με συναίσθημα, χωρίς ανούσιους εντυπωσιασμούς, σεμνές παρουσίες, όπως ταίριαζε στην απλότητα και την σεμνότητα του συνθέτη αλλά και του δασκάλου και διευθυντού τους. Ατυχής συγκυρία η βροχή, που έπεφτε μέχρι λίγο πριν την παράσταση και ανάγκασε το σύνολο να παίξει χωρίς ένα στοιχειώδες sound-check. Πάντως ο καλόβολος και ηρεμότατος (για ηχολήπτη), Πάνος Αυγέρης, υπερέβαλε εαυτόν κι «έσωσε την παρτίδα στο παρά πέντε», για να χρησιμοποιήσω χαρτοπαιχτικούς όρους. Έτσι, μπορέσαμε και απολαύσαμε την αύρα-φως τού συνθέτη, Γιώργου Καζαντζή, μαζί μ’ αυτό των παιδιών τού Μουσικού, σε μια τέλεια συνύπαρξη. Μακάρι και σε άλλα παρόμοια…
