Με αφορμή τη διοικητική αποδέσμευση της Νοσηλευτικής Μονάδας Μεσολογγίου από το Νοσοκομείο Αγρινίου, ο πρώην διοικητής της Ν.Μ. Μεσολογγίου, Γεώργιος Κυριακόπουλος, καταθέτει τις σκέψεις του για το παρόν και κυρίως για το μέλλον του Νοσοκομείου. Όπως αναφέρει, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, ανακοίνωσε τη διοικητική αποδέσμευση της Νοσηλευτικής Μονάδας από αυτή του Αγρινίου, απόφαση που στη συνέχεια υλοποιήθηκε. Ο κ. Κυριακόπουλος διερωτάται γιατί υπήρξε τόσο έντονη επιμονή από την πλευρά του Μεσολογγίου για τη συγκεκριμένη αλλαγή και κατά πόσο αυτή τελικά λειτουργεί προς όφελος των ασθενών. Κατά την άποψή του, όσο η Ν.Μ. Μεσολογγίου λειτουργούσε σε διασύνδεση με το Νοσοκομείο Αγρινίου, είχε τη δυνατότητα να ζητά και να λαμβάνει την υποστήριξη που χρειαζόταν. Πλέον, όπως υποστηρίζει, οποιαδήποτε βοήθεια προς το Νοσοκομείο Μεσολογγίου θα πρέπει να περνά μέσα από την Περιφερειακή Διοίκηση Υγείας στην Πάτρα. Θέτει παράλληλα το ζήτημα της κάλυψης των δαπανών για τη μετακίνηση γιατρών, εκφράζοντας αμφιβολίες για το κατά πόσο υπάρχουν τα απαραίτητα κονδύλια. Ο πρώην διοικητής προχωρά και σε αιχμηρές αναφορές για τον τρόπο λειτουργίας του Νοσοκομείου κατά το παρελθόν. Μεταφέρει προσωπικές εμπειρίες από την περίοδο που εργαζόταν στη μονάδα και αναφέρεται σε ζητήματα που αφορούν ιατρικές πράξεις, τη λειτουργία των εφημεριών, τις άδειες νοσηλευτικού προσωπικού αλλά και τον έλεγχο διαγωνισμών. Παράλληλα, εμφανίζεται επιφυλακτικός ως προς το κατά πόσο το οικονομικό κίνητρο των 500 ευρώ που προσφέρεται μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για την προσέλκυση εξειδικευμένου ιατρικού προσωπικού. Φέρνει μάλιστα ως παράδειγμα τη Σαντορίνη, όπου, όπως αναφέρει, παρά τις σημαντικά υψηλότερες οικονομικές απολαβές που έχουν προταθεί, θέσεις γιατρών εξακολουθούν να παραμένουν κενές. Υπό αυτά τα δεδομένα, θεωρεί ότι η διοικητική αποδέσμευση δεν αποτελεί από μόνη της λύση στα προβλήματα του Νοσοκομείου και θέτει το ερώτημα για το ποια θα πρέπει να είναι η κατεύθυνσή του τα επόμενα χρόνια. Οι δύο προτάσεις Η πρώτη πρόταση που καταθέτει είναι η μετατροπή του Νοσοκομείου σε Νοσοκομείο – Γηριατρική Δομή, η οποία θα υποστηρίζεται από ικανό αριθμό παθολόγων. Όπως εκτιμά, μία τέτοια μονάδα θα μπορούσε να παρουσιάζει μεγάλη πληρότητα, καθώς ο πληθυσμός γηράσκει και οι ανάγκες νοσηλείας ηλικιωμένων αυξάνονται. Θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα του Νοσοκομείου για τις επόμενες δεκαετίες και να διευρυνθεί σημαντικά η γεωγραφική περιοχή από την οποία θα δέχεται ασθενείς. Η δεύτερη πρόταση, την οποία χαρακτηρίζει ίσως ως την πλέον ενδεδειγμένη, αφορά τη μετατροπή του σε Νοσοκομείο Μακροχρόνιας Φροντίδας. Πρόκειται για ένα πλήρες νοσοκομείο που θα δέχεται ασθενείς οι οποίοι έχουν ανάγκη μόνιμης ιατρικής παρακολούθησης για πολλούς μήνες, είτε για ανακουφιστική αγωγή είτε για ουσιαστική φροντίδα και αποκατάσταση της υγείας τους. Σύμφωνα με τον κ. Κυριακόπουλο, μία τέτοια δομή θα μπορούσε να καλύπτει γηριατρικά περιστατικά, ιδιαίτερα ανθρώπων από χωριά που δεν διαθέτουν το απαραίτητο συγγενικό περιβάλλον για τη φροντίδα τους, αλλά και καρκινοπαθείς που χρειάζονται μακροχρόνια ανακουφιστική αγωγή. Για να λειτουργήσει ένα τέτοιο μοντέλο, επισημαίνει ότι απαιτείται ένα πλήρες νοσοκομείο, στελεχωμένο με εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό διαφορετικών ειδικοτήτων. Τα μεγάλα χειρουργεία, όπως καρδιολογικά ή ογκολογικά, δεν θα πραγματοποιούνται στη μονάδα, ενώ ο πρώην διοικητής θέτει με νόημα το ερώτημα κατά πόσο τέτοιου είδους επεμβάσεις πραγματοποιούνται σήμερα στο Νοσοκομείο. Παράλληλα, προτείνει τα Επείγοντα στο ισόγειο να μετατραπούν σε ένα σύγχρονο Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου, με δυνατότητα πραγματοποίησης χειρουργείων μίας ημέρας. Τα βαριά περιστατικά θα συνεχίσουν να διακομίζονται στο Νοσοκομείο Αγρινίου και στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία Πατρών και Ιωαννίνων. Στη νέα νοσοκομειακή μονάδα, σύμφωνα με την πρότασή του, θα πρέπει να αξιοποιηθεί και η εμπειρία των γενικών γιατρών των Κέντρων Υγείας και των Περιφερειακών Ιατρείων. Ο Γεώργιος Κυριακόπουλος καταλήγει εκφράζοντας την ελπίδα η πρότασή του να φανεί χρήσιμη για την πόλη, επισημαίνοντας ότι σε περίπτωση μιας νέας οικονομικής κρίσης το μέλλον του Νοσοκομείου θα μπορούσε να καταστεί αβέβαιο. Παράλληλα, υπογραμμίζει την ανάγκη δημιουργίας μιας νέας δομής υγείας στην Αιτωλοακαρνανία, η οποία, όπως εκτιμά, θα μπορούσε να αναβαθμίσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας.
